Das Leben der Anderen

Recensie ‘Das Leben der Anderen’

Door Roos van Dijk

0885055

 

‘Das Leben der Anderen’ is een Duitse film uit 2006. De film speelt zich af in Oost-Berlijn in 1984. Een tijd waarin de Deutsche Demokratische Republik aan de macht is en de bevolking onderdrukt en gecontroleerd wordt door de Stasi (de geheime dienst van de DDR).

Een agent van de Stasi krijgt de opdracht om een toneelschrijver en zijn geliefde dag en nacht te bespioneren. De succesvolle toneelschrijver Georg Dreyman en zijn vriendin en actrice Christa-Maria zijn twee sterren in het land. Het werk en de gedachten van die twee komen niet overeen met de ideologie van de DDR en brengen daarmee hun carrière in gevaar. Agent Wiesler (in de film agent HGW XX/7 genoemd) luistert het stel vanaf een zolderruimte van hun appartement af. Naarmate hij hun steeds langer afluistert, krijgt hij in plaats van hen te verraden sympathie voor de twee en bespaart hun acties door ze niet aan te geven bij de minister. Uiteindelijk is hij degene die zijn baan verliest en zijn carrière vervolgt als postsorteerder.

 

Vanwege het nogal heftige onderwerp is er bewust voor een sombere setting van de film gekozen. Duitsland was toentertijd een staat waar de bevolking onderdrukt werd en in spanning en onzekerheid leefde. Elke scène heeft een grijs en grauw filter en elke locatie in de film geeft een sombere en troosteloze uitdrukking weer. Het café, waar Christa-Maria huilend aan een tafeltje zit na seksuele intimidatie van de minister en waar zij geheim agent Wiesler ontmoet, heeft een totaal dode sfeer; alles wat een café juist niet moet hebben. Er staan hooguit een paar tafels en stoelen, een bar, drank en that’s it. Er hangt niks aan de muren, er is geen muziek en iedereen ziet er beladen uit. Juist door deze scène in dat troosteloze café krijg je een goed beeld hoe een burger in 1984 in de DDR leefde. Er is nergens gezelligheid, het is overal kaal, dood en burgers onderling durven niet met elkaar te praten.

 

Dan valt in 1989 de Berlijnse muur: een teken van bevrijding. In de film wordt dit uitgedrukt in een vrolijkere setting, de scènes hebben een zonniger filter, de personages in de film kijken minder bedrukt. Wat mij opviel is dat er in één van de laatste scènes weer een toneelstuk werd opgevoerd en dat de hoofdpersoon hierin een negroïde vrouw is. Ook was dit het eerste moment in de film dat er een donker persoon in werd vertoond. Dat zij ook meteen een hoofdrol speelt in het toneelstuk was voor mij een teken wat de regisseur wilde laten blijken dat er na de val van de muur verandering onder de bevolking optrad in het hele land. Er was meer geoorloofd en onder de bevolking heerste vrijheid.

 

Gedurende de hele film zie je een ongelukkige Agent Wiesler.

Stasi-Muehe-1003.jpg 

Je krijgt een zwak voor deze man, omdat hij ondanks dat hij bij de Stasi werkt en twee onschuldige mensen moet afluisteren ze bespaart door ze niet aan de staat te verraden. Hij heeft een uitdrukkingsloze blik in zijn ogen en praat niet veel. Is een ingetogen en stugge man, maar je komt er toch achter dat deze man een warm hart draagt. In de laatste scène van de film ziet hij dat hij in het nieuwe gepubliceerde boek van Georg Dreyman wordt geëerd in het voorwoord voor zijn goede daden, en wordt deze scène geëindigd door een kleine bescheiden glimlach van Wiesler. Ook dit is een teken dat na de val van de muur mensen gelukkiger werden en er weer gelachen kon worden.

Ik kan dus concluderen dat de film werd verdeeld in twee delen. Voor de val van de Berlijnse muur en na de val van de Berlijnse muur. Daaromheen is een heel verhaal verteld en door de muur werd de sfeer bepaald in de film. Niet alleen in het verhaal (overheidsbeleid en onderdrukking bij de bevolking), maar ook op het gebied van special effects en bepaalde verlichting van de scènes, de gezichtsuitdrukkingen en lichaamshoudingen van de acteurs en de muziekkeuze in verschillende scènes. Somber en troosteloos versus opluchting en vrijheid.

Happiness

Recensie ‘Happiness’

Door Roos van Dijk

0885055

 

Happiness is een Amerikaanse film uit 1998. Alle personages in de film zijn op zoek naar hun geluk in het leven. Echter blijkt dat alle hoofdpersonen in de film worden neergezet als mislukt. Ze hebben allemaal te kampen met verschillende problemen. Neem Bill Maplewood, vader van twee zoons en samen met zijn echtgenoot vormen zij een perfect doorsnee Amerikaans gezin. Niets is minder waar, want in werkelijkheid is Bill een pedofiel. Hij wordt opgewonden van foto’s van kleine jongetjes in tienerbladen en het gaat in de film zelfs zo ver dat hij de logé van zijn zoontje verkracht nadat hij hem stiekem een slaapmiddel heeft toegediend.

Het mooie aan deze film is dat, hoe erg de daden van Bill ook zijn, je hem niet gaat haten. De relatie tussen Bill en zijn oudste zoontje is fascinerend en er wordt erg openlijk naar elkaar gesproken. Dit wordt mooi vastgelegd in de aangrijpende scène waarbij het zoontje aan zijn vader vraagt wat klaarkomen betekent en hoe hij dit moet doen. Je ziet in deze scène dat het zoontje lichtelijke schaamte heeft over dit onderwerp, maar toch is hij niet bang om ernaar te vragen. Ook aan de kant van Bill wordt het mooi gespeeld. Als vader zijnde verwacht je dat hij raar zal gaan opkijken of misschien wel gaat lachen, maar hij blijft bloedserieus en beantwoord kalm de vragen van zijn zoontje. Natuurlijk zit hier een toon achter, waarbij hij op kleine jongetjes valt en biedt ook aan om zijn zoon te helpen met klaarkomen. Het aanbod wordt vriendelijk afgewezen, onwetend dat zijn vader eigenlijk een viespeuk is.

1226008800-54835-Happiness-12253007260.jpg 

 

In deze film word je steeds in twee kanten geduwd. Het zijn allemaal heftige scènes met onderwerpen die eigenlijk taboe zijn, maar het wordt op zo’n manier geacteerd en gefilmd dat je het op een humoristische manier kan benaderen. Bij een aantal scènes heb ik gelachen, alhoewel ik niet weet of dit uit plaatsvervangende schaamte was of om de ongemakkelijke situatie maar weg te lachen.

 

Voor Amerikaanse begrippen is dit een shockerende film met moeilijke onderwerpen die erg gevoelig liggen in de Verenigde Staten. Het is razend knap dat de regisseur het aandurfde en dat de film uiteindelijk zo’n succes is geworden. Het is een echte must-see, als je van cynisme houdt.

American Beauty

AMERICAN BEAUTY                                                                                                22 sept 2014

Recensie door Roos van Dijk

Studentnr. 0885055

 

 

American Beauty

Jaar:                                         1999

Regie:                                     Sam Mendes

Hoofdrolspelers:          Kevin Spacey, Annette Bening

 

De film ‘American Beauty’ begint met een shot van bovenaf van een Amerikaanse woonwijk. De voice-over is Lester Burnham, tevens één van de hoofdrolspelers. Hij begint te vertellen over zijn saaie leven en voelt zich een verschrikkelijke loser. Zijn vrouw, Carolyn Burnham, doet zich voor als de perfecte huisvrouw: ze zorgt dat het huis er smetteloos uitziet, houdt de tuin bij en maakt zichzelf en haar omgeving wijs dat het leven fijn is als je maar wellevend bent en gezellig doet. Lester en Carolyn hebben samen een dochter, Jane. Zij zit midden in haar puberteit en laat duidelijk haar irritaties in de film blijken tegenover haar vader. De familie Burnham leidt een saai en mislukt leven en door de film heen is goed te zien dat ieder familielid op zoek is naar hun eigen geluk. In de beginscène van de film zie je Lester zichzelf aftrekken onder de douche en vertelt erbij dat dit zijn hoogtepunt van de dag is. Dit laat zien dat hij zich niet alleen een loser voelt door zijn saaie baan waar hij nooit promotie heeft gemaakt, maar ook dat het huwelijk tussen hem en Carolyn is mislukt.

 

De film laat op een mooie manier zien dat elke hoofdpersoon op zoek is naar de zin van het leven. Door het mislukte huwelijk van Lester en Carolyn, ziet Lester ook geen probleem als hij erachter komt dat zijn vrouw vreemdgaat. Hijzelf wordt verliefd op de beste vriendin van zijn dochter, Angela. Angela is een prachtige verschijning en flirt openlijk met Lester. Doordat hij zo verliefd op haar is, heeft zijn leven een andere wending gekregen. Hij gaat intensief trainen, rookt jointjes en luistert weer naar goede muziek. Hij verruilt zijn oude baan voor een baantje bij een fastfoodrestaurant waar hij zo min mogelijk verantwoordelijkheid heeft.

 

Inmiddels hebben de Burnhams nieuwe buren gekregen. De familie Fitts bestaat uit een echtpaar en hun zoon, Ricky. Ook deze familie heeft te maken met heel wat complicaties. Ricky verhandelt drugs en zijn ouders Frank en Barbara hebben ook geen makkelijk huwelijk. De vader-zoon relatie ligt lastig. Lester en Ricky bouwen een soort vriendschap op en ontmoeten elkaar regelmatig waarbij Ricky een jointje verkoopt aan Lester. Frank Fitts is achterdochtig en nieuwsgierig naar de ontmoetingen van die twee. Dit wordt mooi laten zien in de scène waarbij Frank de twee observeert vanachter het raam. Hij ziet Lester met een ontbloot bovenlichaam languit op de bank liggen, terwijl Ricky aan het voeteneinde voorover gebogen zit. Frank krijgt een totaal andere indruk dan wat de twee in werkelijkheid aan het doen zijn, namelijk dat Ricky een joint aan het draaien is voor Lester. Frank maakt zijn zoon uit voor homo, waarop Ricky beledigt wegloopt en niet meer van plan is terug te komen. Uit een scène daarna blijkt dat de man zelf homoseksueel schijnt te zijn als hij op een avond bij Lester op bezoek gaat. Hij barst in huilen uit en geeft zich helemaal bloot aan Lester. In deze scène is goed te zien hoe kwetsbaar meneer Fitts is, omdat dit het moment is dat hij zich eraan toegeeft dat hij homo is.american-beauty-1999-movie-colonel-frank-fitts-kisses-lester-burnham-gay-chris-cooper-kevin-spacey-review.jpg 

Zodra de scène daar is dat Lester en Angela alleen zijn, komt eindelijk het langverwachte moment. Al het flirten, al het trainen en alle fantasieën over Angela, kunnen in één van de laatste scènes eindelijk werkelijkheid worden. Tevergeefs eindigt deze scène anders. Angela ligt naakt op de bank met Lester bovenop haar: hij vertelt haar hoe mooi ze is. De lust tussen beide spat van het scherm, totdat het moment komt dat Angela vertelt dat dit haar eerste keer zal worden. Lester wordt wakker geschud bij het feit dat dit meisje nog maar een kind is. Kort hierna wordt Lester doodgeschoten.

 

De film eindigt weer met de voice-over stem van Lester Burnham. Hij vertelt dat ondanks hij dood is, toch heel gelukkig is. De boodschap van de film is dat juist de alledaagse gebeurtenissen erg mooi zijn, terwijl de schoonheid Angela allesbehalve ‘gewoon’ wilde zijn. De scène met het broodzakje die wegwaait geeft weer hoe mooi zoiets onschuldigs kan zijn en daarmee is deze scène erg beroemd geworden. De film is een echte aanrader en verdient de vijf gewonnen Oscars dubbel en dwars.